دنیای این روزای من...

مهمون حرفای دلم هستی ... واقعیت درونم رو اینجا مینویسم...برای عبور از اون کاملا آزادی... خوش اومدی رفیق.

دنیای این روزای من...

مهمون حرفای دلم هستی ... واقعیت درونم رو اینجا مینویسم...برای عبور از اون کاملا آزادی... خوش اومدی رفیق.

رهایـــــــــــــــــــی.

انسان کبوتری است آزاد و مختار که می تواند

به هر کجای قفسش پرواز کند.

                                                              

نظرات 4 + ارسال نظر
من سه‌شنبه 2 خرداد‌ماه سال 1391 ساعت 12:42 ب.ظ http://my4divari.blogsky.com

واقعا درست میگی ما همیشه اسیر یه قفسیم

سلام
قفس جسممون... و رهایی از اون یعنی مرگ.....

مهدی سه‌شنبه 2 خرداد‌ماه سال 1391 ساعت 10:59 ب.ظ http://spantman.blogsky.com

سلام یکبار خواستم دربیام از این قفس اما سرم بدجور خورد به میله
یک تلنگر بود
اما ضربه انقدر محکم بود که به جای این که به خودم بیام از خودم رفتم

سلام
منهم دوبار تا رهایی رفتم و برگشتم... نمیدونم بگم کاشکی رها شده بودم یا نه! اما وقتی برگشتم توی این قفس هم خودم و هم مادرم خیلی خوشحال بودیم...
یعنی قفسم آرزوست..........

باشماق چهارشنبه 3 خرداد‌ماه سال 1391 ساعت 12:52 ب.ظ

کاش بشود توی این قفس هم پرواز کرد حتی اگر بال شکسته هم داشته باشیم

سلام
کاش بشود... میشود؟
از اون ای کاش هایی که همه ی عمر دغذغه مونه...

شنگین کلک پنج‌شنبه 4 خرداد‌ماه سال 1391 ساعت 09:56 ب.ظ http://shang.blogsky.com

اگر قفس را را تن انسان بدانیم چه قفس تنگ وکوچکی واما اگر
قفس را فکر و روحش بدانیم چه چه قفس لایتناهی شاید دیگر
نتوان قفسش نامید !

سلام
زیبا تفسیر کردین مهربان...
و اگه دنیای خاکی و مادی بدانیم چقدر....
من فکر میکنیم ، دغدغه مون هر چی باشه همون واسمون قفس میشه.
مرسی از بودنتون.

برای نمایش آواتار خود در این وبلاگ در سایت Gravatar.com ثبت نام کنید. (راهنما)
ایمیل شما بعد از ثبت نمایش داده نخواهد شد